Ο τραυματισμός

Γράφτηκε από τον/την Super User. Posted in ΑΡΘΡΑ

Ο τραυματισμός
ΩΩΩΩΧΧΧΧΧ πονάω! Αλλά αυτό είναι μάλλον το λιγότερο, ε;

Όλοι λέμε «την υγειά μας να ‘χουμε και δεν θέλουμε τίποτ’ άλλο», αλλά πόσοι το εννοούμε πραγματικά; Εκτός και αν μας τύχει, οπότε καταλαβαίνουμε στο πετσί μας τι ακριβώς σημαίνει και πόσο σημαντικό είναι το να είσαι υγιείς.

Ο πόνος σίγουρα είναι κεντρικό θέμα στην όλη εικόνα ενός τραυματισμού αλλά μάλλον όχι το σημαντικότερο. Έτσι κι αλλιώς, οι δρομείς – όπως και όλοι οι αθλητές άλλωστε – έχουμε μάθει να τον ψιλο-κουμαντάρουμε τον σωματικό πόνο. Κάτι η επίκτητη υπομονή, κάτι η μακροχρόνια έκθεση σε «πονεμένες» καταστάσεις, κάτι η εμπειρία, κάτι τα γιατροσόφια, ε, ο πόνος αργά ή γρήγορα, εύκολα ή δύσκολα, περνάει και φεύγει. Όμως τα υπόλοιπα;

Για παράδειγμα, η αγωνία όταν πας να δοκιμάσεις το τραυματισμένο σου πόδι; (γιατί για πόδι μιλάμε συνήθως, ε;) Έστω και προσεκτικά. Έστω και σιγά – σιγά. Θα πονέσει; Θα βγάλει την προπόνηση; Έστω ένα μέρος ρε γαμώτο! Και αν πονέσεις πάλι; Τι γίνεται τότε; Πως το διαχειρίζεσαι; Πως πείθεις τον εαυτό σου να το δει θετικά και να συνεχίσει; Και μέχρι που μπορώ να το πιέσω; Μήπως πιέζοντάς το λίγο περισσότερο, έτσι για δοκιμή, προκαλέσω μεγαλύτερη ζημιά;

Το άγχος; Ας πούμε πριν τα αποτελέσματα των εξετάσεων; Ακόμη και κατά τη διάρκεια των εξετάσεων. Προσωπικά, είναι μια από τις πιο αγχωτικές διαδικασίες που περνάω όταν μου κάνουν εξετάσεις. Κάθε είδους. Τι θα δείξουν; Τι θα πει ο γιατρός; Θα είναι τα αποτελέσματα όσο καλά πρέπει; Ή έστω καλύτερα από την προηγούμενη φορά; Θα βγάλουμε καμία άκρη επιτέλους;

Τα – δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα – ερωτηματικά; Θα μπορέσω να επανέλθω στο επίπεδο που βρισκόμουν πριν τον τραυματισμό; Θα μπορέσω να ξανατρέξω όπως πριν; Πότε θα μπορέσω να ξαναμπώ σε αγώνα και να τα δώσω όλα, να το φχαριστηθώ ρε παιδί μου; Θα μπορέσω να κατεβάσω τους χρόνους μου ή ο τραυματισμός θα με κρατάει πάντα πίσω; Μήπως φτάσω και εγώ σε σημείο σε λίγο καιρό να λέω «πριν τραυματιστώ να δείτε τι έκανα…». Αδιέξοδο.

Τις φοβίες πως τις αντιμετωπίζεις; Μήπως σκουριάσω; Μήπως πάρω κιλά; Και τι να κάνω όλες αυτές τις ώρες που κάθομαι; Τις εμμονές; Βλέπεις τα τρεξιματικά σου ρούχα και παπούτσια και σε πιάνει μελαγχολία: τώρα έπρεπε να τρέχω, όχι να κάθομαι ή να κάνω ασκησούλες. Θέλω να τρέξω! Πρέπει να τρέξω! Φτάνεις να το σκέφτεσαι 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Σου γίνεται έμμονη ιδέα. Γιατί να μην έχω και ‘γω την υγειά μου όπως όλοι οι άλλοι; Σε πιάνει μελαγχολία. Όταν βλέπεις τους άλλους να τρέχουν καλπάζοντας ή όταν μαθαίνεις νέα τους δαγκώνεσαι, σφίγγεται το στομάχι σου.

Προσωπικά νοιώθω εντελώς ξενέρωτος όταν δίνω «συμβουλές», αλλά αυτό που πιστεύω είναι ότι ο τραυματισμός – κάθε τραυματισμός – είναι ουσιαστικά το σπάσιμο μιας ισορροπίας. Άρα αυτό που πρέπει να ψάχνουμε είναι το πώς θα αποκαταστήσουμε αυτή την ισορροπία και όχι πώς θα τραβήξουμε κι άλλο το σκοινί. Τώρα, το ποια είναι η ισορροπία του καθενός μας και, το κυριότερο, πώς μπορεί αυτή να επιτευχθεί, ε, αυτό πρέπει να το βρούμε μόνοι μας. Με θέληση, συγκέντρωση, υπομονή και επιμονή. Δείτε το σαν κάτι από ένα ακόμη long run ρε παιδί μου – με αρκετή ανηφόρα είναι η αλήθεια!

Σύλλογος Δρομέων Οδοιπόρων Εορδαίας

  • Διεύθυνση: Μανουηλαντων 1
  • Τ.Κ: 50200 - Πτολεμαϊδα
  • Τηλ: 2463100344
  • Fax: 2463100344
  • Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
  • Τα γραφεία του Συλλόγου είναι ανοικτά κάθε Τρίτη από τις 19:00 - 21:00

Χορηγός Επικοινωνίας