Είσαι Μαραθωνοδρόμος! Συνέχισε!

Γράφτηκε από τον/την Super User. Posted in Uncategorised

Χιλιόμετρα; Ε, εντάξει, μαραθώνιο θέλεις να τρέξεις, γίνεται χωρίς χιλιόμετρα προετοιμασίας; Και φυσικά, τα χιλιόμετρα δεν βγαίνουν χωρίς πολλές ώρες. Πολλές όμως. Και για καφέ να πήγαινες τόσες ώρες κάθε βδομάδα θα βαριόσουνα. Αλλά όταν τρέχεις είναι αλλιώς. Χάνεσαι, ξεχνιέσαι. Είσαι εσύ και ο εαυτός σου, κάπως σαν σε άλλη διάσταση. Ειδικά αν τρέχεις κατακαλόκαιρο, ντάλα στο ήλιο, ανάμεσα στα χωράφια, στον κάμπο της ελληνικής επαρχίας για κάνα δίωρο-τρίωρο, μπορώ να το εγγυηθώ: δεν ξέρω πως νιώθεις στο φεγγάρι, αλλά είναι μάλλον αδύνατο το χωρόχρονο να υποχωρήσει περισσότερο σε γήινες συνθήκες! Από την άλλη, αν έχεις καλή δρομική παρέα μαζί είναι ακόμη καλύτερα. Περνάει και η ώρα πιο εύκολα, όλο και κάτι καινούργιο μαθαίνεις κιόλας. Πόσες γνωριμίες, ακόμη και φιλίες δεν έχεις κάνει τρέχοντας; Αλλά σίγουρα χάνεις ώρες από την οικογένεια, τους συγγενείς, τους – μη δρομικούς – φίλους, τα βιβλία σου, τις ταινίες, τα ματς, τη δουλειά (για ξεκάρφωμα αυτό το τελευταίο)… Εεεεεεεεεεεεεεεε αρκετά με τη μύξογκρίνια πια. Είπαμε: ή κάνεις κάτι και το κάνεις σωστά ή όχι. Και βέβαια, παραδέξου το: η βελτίωση που βλέπεις βδομάδα με βδομάδα σε αποζημιώνει.


Πάντως οι ώρες που παίρνεις από την οικογένεια πονάνε περισσότερο απ’ όλα. Όχι βέβαια ότι απαραίτητα – και πάντα – και η υπόλοιπη οικογένεια μοιράζεται ανάλογα συναισθήματα:

«Μπαμπά, θα πας για τρέξιμο σήμερα το βράδυ;»

«Όχι κούκλα μου, έχω ρεπό.»

«Γιατί ρε μπαμπάααα; Πήγαινεεεε. Θα μας βάλεις για ύπνο νωρίς και έχει το σίριαλ που θέλουμε να δούμε το βράδυ!»

Πόνος; Πιασίματα; Ουουουουου, κι απ’ αυτό έχουμε αρκετό. Πονάνε τα πάντα. «Μέχρι και οι τρίχες της κεφαλής σου» που λέει, που και που, φίλος εμπειρότερος μαραθωνοδρόμος. Όχι, τόσο, εκείνη την ώρα που τρέχεις αλλά, κυρίως, μετά. Να σκέφτεσαι να σηκωθείς από το κρεβάτι το επόμενο πρωί. Και αν τύχει και κλάψει κανένα από τα μωρά το βράδυ και πεταχτείς με μόνη σκέψη το μπιμπερό στο ψυγείο, ε, θέλει προσπάθεια για να μην ακούσουν οι γείτονες το δικό σου ουρλιαχτό να σκεπάζει το κλάμα του μωρού. Με τον καιρό βέβαια το συνηθίζεις και αυτό. Κάνεις και τα γιατροσόφια σου… τι πάγους, τι επιθέματα, τι κρέμες και αλοιφές, τι επιστραγαλίδες, επιγονατίδες, ζώνες μέσης, κ.λπ., τι κάλτσες συμπίεσης. Πιθανότατα βέβαια η μεγαλύτερη ανακούφιση έρχεται στο ψυχολογικό κομμάτι, αλλά και αυτή η ωφέλεια δεν είναι καθόλου μικρή.

Ιδρώτας; Εντάξει εννοείται, τρέξιμο = ιδρώτας. Αλλά να βγάζεις την μπλούζα και το σορτσάκι και να ακούς τικ-τικ, τικ-τικ, τικ-τικ, τον ιδρώτα να στάζει, όπως το νερό από το μαγιό όταν βγαίνεις από την πισίνα, ε, είναι ψίλο-εντυπωσιακό. Και είναι και τεχνικά τρομάρα τους. Αίμα; Και από αυτό έχουμε. Για ρωτήστε τις θηλές μετά από δίωρη-τρίωρη στενή επαφή με το (τεχνικό είπαμε) ύφασμα. Μόνο οι τρύπες λείπουν από την μπλούζα και το όργανο του εγκλήματος. Ηλίαση, αφυδάτωση; Πολύ πιθανόν, ιδιαίτερα αν πάρεις, έστω και λίγο, αψήφιστα το ελληνικό καλοκαίρι. Ζάλη, εμετός; Και πάλι πιθανό για αρκετούς από εμάς, ιδιαίτερα όσοι δεν προσέχουμε ιδιαίτερα την υποστήριξή μας – ύπνος, διατροφή, συμπληρώματα, κ.λπ.

Χαμένα νύχια; Αααα, το αγαπημένο μου! Και πάντα το ίδιο, το μεγάλο του αριστερού ποδιού. Δεν ξέρω γιατί – ίσως ο στεγνός καιρός του καλοκαιριού, ίσως η βελτίωση του δρομικού μου στυλ (θα ‘θελα), ίσως απλώς βαρέθηκε και αυτό το καημένο να βγαίνει συνέχεια – αλλά η αλήθεια είναι ότι φέτος δεν μου έχει βγει ακόμη. Βέβαια τώρα το πρόβλημα και η αγωνία είναι άλλη: αν θα προλάβει να μας αφήσει χρόνους πριν την κλασσική (καθώς είναι ουσιαστικά νεκρό), και μάλιστα αν θα αφήσει ικανοποιητικό χρονικό διάστημα για το επόμενο να προλάβει να «δέσει», ή θα σπάσει μέσα στον αγώνα (ή την τελευταία εβδομάδα) και θα έχουμε και άλλα τραβήγματα εκεί.

Χαμένος ύπνος; Χαχαχα… όλα εδώ πληρώνονται! Πόσοι από εμάς δεν γελούσαμε όταν – όντας νεώτεροι και με το μυαλό σε άλλες απολαύσεις – ακούγαμε μεγαλύτερους να αφηγούνται πώς ξυπνάνε αξημέρωτα κάτι Κυριακές για να κάνουν το χόμπι τους; Κυνήγι, ορειβασία, κ.λπ. Και αναρωτιόμασταν «τι θέλουν και τραβιούνται οι άνθρωποι;». Ε, όλα εδώ πληρώνονται σας λέω!

Πείνα; ΠΕΙΝΑ όμως. Να ξυπνάς μες στα βαθιά χαράματα με μόνη σκέψη το ψυγείο. Βέβαια το καλό είναι ότι μπορείς να το κάνεις χωρίς τύψεις και δεύτερες σκέψεις. Γιατί ακριβώς ξέρεις ότι τη χρειάζεσαι αυτή την ενέργεια για να συνεχίσεις. Αλλά, όσο να ‘ναι, δεν είναι και η πλέον φυσιολογική συμπεριφορά αυτή.

Και άλλα… και άλλα.. αλλά για να μην το κουράζουμε άλλο: ναι, το ξέρω, δύσκολα όλα αυτά, αλλά – και – αυτά είναι που σε κάνουν Μαραθωνοδρόμο! Και μάλιστα στην «κλασσική». Μην το συζητάς, είσαι τυχερός! Είσαι τυχερός γιατί είσαι από τους λίγους που μπορούν να το κάνουν και το κάνουν. ΣΥΝΕΧΙΣΕ!

Σύλλογος Δρομέων Οδοιπόρων Εορδαίας

  • Διεύθυνση: Μανουηλαντων 1
  • Τ.Κ: 50200 - Πτολεμαϊδα
  • Τηλ: 2463100344
  • Fax: 2463100344
  • Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
  • Τα γραφεία του Συλλόγου είναι ανοικτά κάθε Τρίτη από τις 19:00 - 21:00

Χορηγός Επικοινωνίας