Είσαι Μαραθωνοδρόμος! Συνέχισε!

Γράφτηκε από τον/την Super User. Posted in Uncategorised

Χιλιόμετρα; Ε, εντάξει, μαραθώνιο θέλεις να τρέξεις, γίνεται χωρίς χιλιόμετρα προετοιμασίας; Και φυσικά, τα χιλιόμετρα δεν βγαίνουν χωρίς πολλές ώρες. Πολλές όμως. Και για καφέ να πήγαινες τόσες ώρες κάθε βδομάδα θα βαριόσουνα. Αλλά όταν τρέχεις είναι αλλιώς. Χάνεσαι, ξεχνιέσαι. Είσαι εσύ και ο εαυτός σου, κάπως σαν σε άλλη διάσταση. Ειδικά αν τρέχεις κατακαλόκαιρο, ντάλα στο ήλιο, ανάμεσα στα χωράφια, στον κάμπο της ελληνικής επαρχίας για κάνα δίωρο-τρίωρο, μπορώ να το εγγυηθώ: δεν ξέρω πως νιώθεις στο φεγγάρι, αλλά είναι μάλλον αδύνατο το χωρόχρονο να υποχωρήσει περισσότερο σε γήινες συνθήκες! Από την άλλη, αν έχεις καλή δρομική παρέα μαζί είναι ακόμη καλύτερα. Περνάει και η ώρα πιο εύκολα, όλο και κάτι καινούργιο μαθαίνεις κιόλας. Πόσες γνωριμίες, ακόμη και φιλίες δεν έχεις κάνει τρέχοντας; Αλλά σίγουρα χάνεις ώρες από την οικογένεια, τους συγγενείς, τους – μη δρομικούς – φίλους, τα βιβλία σου, τις ταινίες, τα ματς, τη δουλειά (για ξεκάρφωμα αυτό το τελευταίο)… Εεεεεεεεεεεεεεεε αρκετά με τη μύξογκρίνια πια. Είπαμε: ή κάνεις κάτι και το κάνεις σωστά ή όχι. Και βέβαια, παραδέξου το: η βελτίωση που βλέπεις βδομάδα με βδομάδα σε αποζημιώνει.


Πάντως οι ώρες που παίρνεις από την οικογένεια πονάνε περισσότερο απ’ όλα. Όχι βέβαια ότι απαραίτητα – και πάντα – και η υπόλοιπη οικογένεια μοιράζεται ανάλογα συναισθήματα:

«Μπαμπά, θα πας για τρέξιμο σήμερα το βράδυ;»

«Όχι κούκλα μου, έχω ρεπό.»

«Γιατί ρε μπαμπάααα; Πήγαινεεεε. Θα μας βάλεις για ύπνο νωρίς και έχει το σίριαλ που θέλουμε να δούμε το βράδυ!»

Πόνος; Πιασίματα; Ουουουουου, κι απ’ αυτό έχουμε αρκετό. Πονάνε τα πάντα. «Μέχρι και οι τρίχες της κεφαλής σου» που λέει, που και που, φίλος εμπειρότερος μαραθωνοδρόμος. Όχι, τόσο, εκείνη την ώρα που τρέχεις αλλά, κυρίως, μετά. Να σκέφτεσαι να σηκωθείς από το κρεβάτι το επόμενο πρωί. Και αν τύχει και κλάψει κανένα από τα μωρά το βράδυ και πεταχτείς με μόνη σκέψη το μπιμπερό στο ψυγείο, ε, θέλει προσπάθεια για να μην ακούσουν οι γείτονες το δικό σου ουρλιαχτό να σκεπάζει το κλάμα του μωρού. Με τον καιρό βέβαια το συνηθίζεις και αυτό. Κάνεις και τα γιατροσόφια σου… τι πάγους, τι επιθέματα, τι κρέμες και αλοιφές, τι επιστραγαλίδες, επιγονατίδες, ζώνες μέσης, κ.λπ., τι κάλτσες συμπίεσης. Πιθανότατα βέβαια η μεγαλύτερη ανακούφιση έρχεται στο ψυχολογικό κομμάτι, αλλά και αυτή η ωφέλεια δεν είναι καθόλου μικρή.

Ιδρώτας; Εντάξει εννοείται, τρέξιμο = ιδρώτας. Αλλά να βγάζεις την μπλούζα και το σορτσάκι και να ακούς τικ-τικ, τικ-τικ, τικ-τικ, τον ιδρώτα να στάζει, όπως το νερό από το μαγιό όταν βγαίνεις από την πισίνα, ε, είναι ψίλο-εντυπωσιακό. Και είναι και τεχνικά τρομάρα τους. Αίμα; Και από αυτό έχουμε. Για ρωτήστε τις θηλές μετά από δίωρη-τρίωρη στενή επαφή με το (τεχνικό είπαμε) ύφασμα. Μόνο οι τρύπες λείπουν από την μπλούζα και το όργανο του εγκλήματος. Ηλίαση, αφυδάτωση; Πολύ πιθανόν, ιδιαίτερα αν πάρεις, έστω και λίγο, αψήφιστα το ελληνικό καλοκαίρι. Ζάλη, εμετός; Και πάλι πιθανό για αρκετούς από εμάς, ιδιαίτερα όσοι δεν προσέχουμε ιδιαίτερα την υποστήριξή μας – ύπνος, διατροφή, συμπληρώματα, κ.λπ.

Χαμένα νύχια; Αααα, το αγαπημένο μου! Και πάντα το ίδιο, το μεγάλο του αριστερού ποδιού. Δεν ξέρω γιατί – ίσως ο στεγνός καιρός του καλοκαιριού, ίσως η βελτίωση του δρομικού μου στυλ (θα ‘θελα), ίσως απλώς βαρέθηκε και αυτό το καημένο να βγαίνει συνέχεια – αλλά η αλήθεια είναι ότι φέτος δεν μου έχει βγει ακόμη. Βέβαια τώρα το πρόβλημα και η αγωνία είναι άλλη: αν θα προλάβει να μας αφήσει χρόνους πριν την κλασσική (καθώς είναι ουσιαστικά νεκρό), και μάλιστα αν θα αφήσει ικανοποιητικό χρονικό διάστημα για το επόμενο να προλάβει να «δέσει», ή θα σπάσει μέσα στον αγώνα (ή την τελευταία εβδομάδα) και θα έχουμε και άλλα τραβήγματα εκεί.

Χαμένος ύπνος; Χαχαχα… όλα εδώ πληρώνονται! Πόσοι από εμάς δεν γελούσαμε όταν – όντας νεώτεροι και με το μυαλό σε άλλες απολαύσεις – ακούγαμε μεγαλύτερους να αφηγούνται πώς ξυπνάνε αξημέρωτα κάτι Κυριακές για να κάνουν το χόμπι τους; Κυνήγι, ορειβασία, κ.λπ. Και αναρωτιόμασταν «τι θέλουν και τραβιούνται οι άνθρωποι;». Ε, όλα εδώ πληρώνονται σας λέω!

Πείνα; ΠΕΙΝΑ όμως. Να ξυπνάς μες στα βαθιά χαράματα με μόνη σκέψη το ψυγείο. Βέβαια το καλό είναι ότι μπορείς να το κάνεις χωρίς τύψεις και δεύτερες σκέψεις. Γιατί ακριβώς ξέρεις ότι τη χρειάζεσαι αυτή την ενέργεια για να συνεχίσεις. Αλλά, όσο να ‘ναι, δεν είναι και η πλέον φυσιολογική συμπεριφορά αυτή.

Και άλλα… και άλλα.. αλλά για να μην το κουράζουμε άλλο: ναι, το ξέρω, δύσκολα όλα αυτά, αλλά – και – αυτά είναι που σε κάνουν Μαραθωνοδρόμο! Και μάλιστα στην «κλασσική». Μην το συζητάς, είσαι τυχερός! Είσαι τυχερός γιατί είσαι από τους λίγους που μπορούν να το κάνουν και το κάνουν. ΣΥΝΕΧΙΣΕ!

Άσκηση, παρέα, ψυχολογία...

Γράφτηκε από τον/την Super User. Posted in Uncategorised

Αν κάποιος μου έλεγε πριν από 6 μήνες ότι θα έτρεχα σε αγώνες θα του έλεγα ότι δεν είναι με τα καλά του κι ότι αυτό αποκλείεται ....όμως πριν λίγες μέρες τερμάτισα στο Παναθηναικό στάδιο στα 10χλμ!!  και με καλό χρόνο για  τα δεδομένα μου. Όμως όλα κάπως ξεκινούν... ας πάρω τα πράγματα από την αρχή. Δεν είμαι αθλήτρια, πριν λίγους μήνες δεν μπορούσα να τρέξω, κοκκίνιζα, ανέβαζα  παλμούς και κοβόταν η αναπνοή μου. Πήγαινα όμως γυμναστήριο για χρόνια και μου άρεσε πολύ το περπάτημα σε βουνό, μισώ την άσφαλτο!  Η παρέα άρχισε εδώ και ένα χρόνο να τρέχει σε αγώνες ορεινούς εγώ ακολουθούσα περιμένοντας να τερματίσει , κάπως έτσι μπήκε το μικρόβιο, σιγά-σιγά χωρίς να το καταλάβω. Και κόλλησα, ξεκίνησα λοιπόν προπόνηση, όπου όταν έχεις παρέα δεν συνειδητοποιείς την κούραση... κάπως έτσι λοιπόν τρέχω στον πρώτο μου ορεινό αγώνα πριν 2 μήνες και τα πάω καλά για τα δεδομένα μου πάντα!!  
Στην εκκίνηση του πρώτου αγώνα έβριζα τον εαυτό μου για την πρωτοβουλία που πήρα και  σκεφτόμουν ότι σίγουρα έχω πρόβλημα αφού δεν έχω καμιά θέση εκεί κι ότι το μόνο που θέλω είναι ναι  να εγκαταλείψω και να πάω σπιτάκι μου... δεν εγκατέλειψα όμως και σε αυτό βοήθησε η παρέα, η φίλη και συναθλήτρια (έτσι αποκαλούμε τώρα η μια την άλλη).   Όταν η μια έμενε πίσω η άλλη ενθάρρυνε και κάπως έτσι ολοκληρώθηκαν τα 6 χλμ  εκπλήσσοντας τον εαυτό μου για το κατόρθωμά μου!!! την επόμενη μέρα πονούσα ολόκληρη ανακάλυψα ότι διαθέτω πολλούς μυς που δεν γνώριζα την ύπαρξή τους και παρά τη σωματική κόπωση κανόνισα τον επόμενο αγώνα με τα διπλά χλμ. Μεγάλο λάθος... πήγα αλλά υπέφερα.... δεν το παράτησα τερμάτισα, βρίζοντας γιατί υπερεκτίμησα τις δυνάμεις μου. Κι έφτασε ο τελευταίος αγώνας κλασσικός μαραθώνιος Αθηνών,  τα 42χλμ τα άφησα για τους προπονημένους της παρέας οι  οποίοι  κατάφεραν το στόχο τους,  τον τερματισμό!!! Έτρεξα στα 10χλμ. Δεν κατάλαβα πως έτρεξα τα 10, πότε κάλυψα την απόσταση και μάλιστα στην άσφαλτο που τη μισώ  δεν σας κρύβω ότι υπήρξαν στιγμές που έβριζα από μέσα μου αλλά ήταν πολύ λίγες και τις ξέχασα όταν μπήκα στο στάδιο.....

Τους τελευταίους τρεις μήνες μέσα από όλη αυτή την εμπειρία έμαθα ότι  ο εαυτός σου μπορεί να σε εκπλήξει αν του δώσεις την ευκαιρία, ότι  έχεις δυνάμεις , ταλέντα και αντοχές που δεν σου φτάνει μια ζωή για να ανακαλύψεις, ότι με την παρέα, όταν έχεις ένα κοινό σκοπό μπορείς να ξεπεράσεις τον εαυτό σου κι εσύ κι ο άλλος δίπλα σου και να καταφέρεις ότι δεν πίστευες... ότι με τη συστηματική άσκηση και προσπάθεια σε κάτι καινούργιο η ψυχολογία ανεβαίνει και γίνεσαι πιο ζωντανός και αισιόδοξος άνθρωπος , γιατί το μυαλό κουράζεται με τα ίδια και τα ίδια κι αναζητά καινούργιους στόχους-προκλήσεις ειδικά όταν περνάς τα δεύτερα –άντα....κι ότι ποτέ μη λες ποτέ!! ή αυτό δεν μπορώ να το κάνω... και ναι κανονίζουμε με την παρέα το αγωνιστικό ημερολόγιο της καινούργιας χρονιάς!!!

Μαρία Σκαρλάτου

Ψυχολόγος

Η Ντόπα των Ερασιτεχνών Δρομέων

Γράφτηκε από τον/την Super User. Posted in Uncategorised

Στο ντουλαπάκι της κουζίνας ο Θάνος κρύβει αυτά που αποκαλεί «τσιμπολογήματα»: ένα κουτί Astralean με τη δραστική ουσία κλενβουτερόλη προερχόμενο από τη μαύρη αγορά της Ινδίας, ένα σπρέι Aerolin κλεμμένο από εργαζόμενο σε δημόσιο νοσοκομείο και ένα κουτί Eca, τον τριπλό συνδυασμό εφεδρίνης- καφεΐνης- ασπιρίνης αγορασμένο από κάποιον μποντιμπίλντερ. Δεν προορίζονται για δική του κατανάλωση. Τα πουλάει σε ερασιτέχνες δρομείς οι οποίοι δεν διστάζουν να πάρουν απαγορευμένες ουσίες για να στεγνώσουν από περιττά κιλά και να βελτιώσουν ελάχιστα τους ήδη αργούς χρόνους τους στον μαραθώνιο.

Ο Θάνος ασχολείται χρόνια με τον στίβο. Δεν μετέχει πλέον ανταγωνιστικά στα πανελλήνια πρωταθλήματα, αλλά θα τον συναντήσεις σχεδόν σε κάθε λαϊκό αγώνα δρόμου. Από το 2012 έχει προμηθεύσει με απαγορευμένες ουσίες πέντε δρομείς. Όχι πρώτα ονόματα του στίβου, αλλά ερασιτέχνες άνω των 30 ετών και μετρίου επιπέδου. Με επιδόσεις κοντά στις τρεις ώρες και 30 λεπτά στον μαραθώνιο ή λίγο πιο κάτω από 50 λεπτά στα δέκα χιλιόμετρα δεν έχουν καμία ελπίδα να μπουν στη δεκάδα του πανελληνίου πρωταθλήματος. Ακόμα και στους λαϊκούς αγώνες που διοργανώνονται τις Κυριακές σε διάφορα μέρη της χώρας δεν μπορούν να τερματίσουν στις πρώτες θέσεις. Ζητούν όμως από τον Θάνο βρογχοδιασταλτικά και εφεδρίνη για να αδυνατίσουν.

«Διεγερτικά τσιμπάει αβέρτα ο κόσμος. Έχει να κάνει με τη νοοτροπία. Είναι τύποι που βαρέθηκαν το γυμναστήριο, ξεκίνησαν το τρέξιμο, αλλά κράτησαν την ίδια νοοτροπία», μου λέει ο Θάνος όταν τον συναντάω στο σπίτι του στην Αθήνα. Ζητά να μη δημοσιεύσω το πραγματικό του όνομα, αλλά δέχεται να μου δείξει την πραμάτεια του. «Αγοράζω τη συσκευασία της κλενβουτερόλης 40 ευρώ τα 100 χάπια και την πουλάω δέκα ευρώ παραπάνω. Δεν το κάνω για το κέρδος. Είναι γνωστοί μου αυτοί που τα ζητούν. Με πρήζουν και τους τα φέρνω», λέει.

Ακολουθώντας με καθυστέρηση την τάση που διαμορφώθηκε στις ΗΠΑ και στη Δυτική Ευρώπη τα τελευταία χρόνια το τρέξιμο γνωρίζει μεγάλη διάδοση και στην Ελλάδα. Φέτος, από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Ιούνιο θα διεξαχθούν 52 αγώνες δρόμου σε όλη τη χώρα σε αποστάσεις που ξεκινούν από τα 5.000 μέτρα και φτάνουν μέχρι και τα 42.195 μέτρα του μαραθωνίου. Τον περασμένο Νοέμβριο 8.300 δρομείς τερμάτισαν στον Κλασικό Μαραθώνιο Αθηνών, ενώ το 2003 δεν ξεπέρασαν τους 2.676. Μεγάλες εταιρείες αθλητικών ειδών διοργανώνουν προπονητικές εξορμήσεις στο κέντρο της Αθήνας και το πακέτο των αγώνων πέρα από μετάλλιο για κάθε τερματίσαντα περιλαμβάνει μπλουζάκι ή κάποιο άλλο αναμνηστικό και ηλεκτρονική χρονομέτρηση με ειδικά τσιπάκια.

Η μόδα του τρεξίματος όμως συνοδεύεται και από τη νέα -περιορισμένη αλλά ανησυχητική- τάση χρήσης απαγορευμένων ουσιών από ερασιτέχνες δρομείς. Κάποιοι από περιέργεια, άλλοι παρακινούμενοι από τη ματαιοδοξία των επιδόσεων, καταναλώνουν σκευάσματα αδιαφορώντας για τις παρενέργειες. Ο Κώστας, 40 ετών, είναι ένας από αυτούς που δοκίμασαν κλενβουτερόλη. «Μου το πρότεινε κάποιος μποντιμπίλντερ. Μου είπε ότι θα μου δώσει περισσότερη ενέργεια και ότι θα κάψω περισσότερο λίπος. Ήξερε ότι τρέχω. Έβλεπε ότι αφιέρωνα χρόνο στο διάδρομο στο γυμναστήριο, έβλεπε και φωτογραφίες στο Facebook από αγώνες», μου λέει. Ο Κώστας έχει τρέξει τρεις μαραθωνίους με καλύτερη επίδοση τις τρεις ώρες και δέκα λεπτά. Και αυτός μου ζήτησε να μη δημοσιεύσω το πραγματικό του όνομα καθώς είναι αρκετά γνωστός στις τάξεις των ερασιτεχνών δρομέων. Στη βασική περίοδο προετοιμασίας τρέχει 110 χιλιόμετρα την εβδομάδα, ενώ οι κορυφαίοι μαραθωνοδρόμοι στη χώρα μας συμπληρώνουν 160- 200 χιλιόμετρα. Προερχόμενος από το χώρο των γυμναστηρίων ο Κώστας είχε πάρει παλιότερα ένα λιποδιαλυτικό σκεύασμα που περιείχε εφεδρίνη. «Δεν το γνώριζα τότε. Κατάλαβα ότι είχα υπερένταση. Έβλεπα ότι σε κατάσταση ηρεμίας είχα 110 παλμούς. Η εφεδρίνη με κρατούσε στην τσίτα. Αργότερα η εταιρεία κατήργησε το σκεύασμα», λέει.

Πήρε τα βρογχοδιασταλτικά με τη δραστική ουσία κλενβουτερόλη δωρεάν. «Ο μποντιμπίλντερ μου έδωσε μια καρτέλα με δέκα χάπια για να τη δοκιμάσω. Μου είπε ότι θα έβρισκε και άλλα εάν ήθελα», λέει. Θα έπαιρνε δύο την ημέρα, ενώ ο προμηθευτής του κατανάλωνε έξι σε ένα 24ωρο. «Στους κύκλους του γυμναστηρίου δεν υπάρχει κάτι απαγορευμένο. Όλα επιτρέπονται. Τα πιο απλά σκευάσματα είναι σε χάπια. Τα περισσότερα είναι ενέσιμα. Αυτός που μου έδωσε τα χάπια έπαιρνε την ίδια ουσία και σε ενέσιμη μορφή, το clenject», προσθέτει ο ερασιτέχνης δρομέας.

Ο Κώστας λέει ότι δεν πρόλαβε να δει παρενέργειες από τη χρήση της κλενβουτερόλης. Ο Γιάννης Αράπης, πνευμονολόγος στο νοσοκομείο Σωτηρία, εξηγεί ότι η αλόγιστη χρήση βρογχοδιασταλτικών μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα υγείας. «Προκαλούν ταχυκαρδία, ταχύπνοια και νευρικότητα. Κάνουν τον χρήστη πιο ευέξαπτο. Ακόμα και ασθματικοί ασθενείς για τους οποίους προορίζονται αυτά τα φάρμακα φτάνουν σε εμάς με προβλήματα υπερβολικής χρήσης. Παραπονιούνται για ταχυκαρδία και τρέμουλο. Τόσο πολύ που δεν μπορούν να πιάσουν ένα ποτήρι. Αντί για δύο εισπνοές ανά εξάωρο μπορεί να έχουν κάνει οκτώ εισπνοές σε μία ώρα», λέει.

Η κλενβουτερόλη βρίσκεται στη λίστα με τις απαγορευμένες ουσίες που συντάσσει κάθε χρόνο η Παγκόσμια Υπηρεσία Κατά του Ντόπινγκ (WADA). Ανήκει στην κατηγορία των β-2 αγωνιστών. Από αυτόν τον κατάλογο εξαιρείται η ουσία σαλβουταμόλη εφόσον χορηγείται σε εισπνεόμενη μορφή σε θεραπευτικές δόσεις που δεν ξεπερνούν τα 1.600 μικρογραμμάρια το 24ωρο.

Σαλβουταμόληπεριέχει το Aerolin που έχει αποκτήσει παράνομα από εργαζόμενο σε δημόσιο νοσοκομείο ο Θάνος. Χρήση του κάνουν δρομείς που δεν είναι ασθματικοί. «Αυτοί που τα παίρνουν έχουν πάθει νοητική ανοσία. Τους νοιάζει μόνο το παρόν. Όχι τι θα γίνει αύριο», λέει. «Τα παίρνουν συστηματικά χωρίς να ξέρουν ή αδιαφορούν για τις επιπτώσεις. Μακροπρόθεσμα μπορεί να σου δημιουργήσουν πολλά προβλήματα στα πνευμόνια και στην καρδιά».

Στην ελληνική αγορά του ντόπινγκ ο Θάνος είναι ένας μικρός έως και ασήμαντος παίκτης. Εάν σχεδιάζαμε τη διάρθρωση του εμπορίου απαγορευμένων ουσιών σε ομόκεντρους κύκλους ο Θάνος θα βρισκόταν στην άκρη μαζί με τους ερασιτέχνες δρομείς. Προχωρώντας προς τα μέσα θα συναντούσαμε πρώην αθλητές πανελληνίου επιπέδου και νυν προπονητές στίβου. Προμηθεύουν δρομείς επιπέδου βαλκανικών αγώνων με αμφεταμίνες και φάρμακα για υποθυρεοειδισμό που ανεβάζουν τον μεταβολισμό. Φτάνοντας στον πυρήνα θα βρούμε τύπους σαν τον Σ., διακινητή αναβολικών μέσω του διαδικτύου.

Προτού εισάγει παράνομα σκευάσματα από Ταϊλάνδη και Μαλαισία ο Σ. στα νιάτα του ήταν εθελοντής στο πλευρό των Σέρβων στον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας. Το 1994 σε ηλικία 26 ετών υπηρέτησε στους «Λύκους του Ζβόρνικ» και αργότερα στις «Τίγρεις» του Αρκάν ο οποίος κατηγορήθηκε για εγκλήματα πολέμου. «Το μόνο που με φοβίζει είναι να μην τραυματιστώ και μείνω για πάντα ανάπηρος», είχε δηλώσει στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» τον Ιούλιο του 1994. Εννέα χρόνια αργότερα πιάστηκε με 100 χάπια εφεδρίνης πάνω του καθώς παραλάμβανε δέμα με αναβολικά από το ταχυδρομείο.

Κλιμάκιο του ΣΔΟΕ βρήκε στο σπίτι του και άλλες αναβολικές ουσίες τις οποίες διακινούσε μέσω διαδικτύου, ένα πιστόλι, αλλά και δεκάδες φωτογραφίες από σφαγές αμάχων στη Βοσνία. Ο Σ. υποστήριξε ότι δεν βρισκόταν ο ίδιος μπροστά στις εκτελέσεις. Παρά τη σύλληψή του όμως τότε δεν αποσύρθηκε από το εμπόριο αναβολικών.

Το 2012 πιάστηκε ξανά για τον ίδιο λόγο. Κλιμάκιο του ΣΔΟΕ εντόπισε σε δέματα με παραλήπτη τον Σ. 3.000 χάπια μεθανδιενόνης, 10.000 χάπια με την ένδειξη anabol, 40 ενέσιμες αμπούλες τεστοστερόνης, πέντε αλοιφές αναβολικών και άλλα πολλά που θα μπορούσαν να εφοδιάσουν στρατιές από μποντιμπίλντερ. Σε έρευνα στο σπίτι του Σ. βρέθηκαν 19 σελίδες στις οποίες αναγράφονταν 121 ταχυδρομικές αποστολές αναβολικών σε Γερμανία, Αυστρία, Ισπανία και Ολλανδία. Στο γκαράζ του είχε μια Porsche με βουλγάρικες πινακίδες, ενώ κατά τη σύλληψή του οδηγούσε μια μηχανή Ducati και αυτή με βουλγάρικο αριθμό κυκλοφορίας.

Ο Σ. χρησιμοποιώντας πλαστό διαβατήριο Σλοβενίας είχε πάρει ΑΦΜ από τη ΔΟΥ Νέας Σμύρνης και χρησιμοποιώντας το ενοικίασε δύο ταχυδρομικές θυρίδες σε διαφορετικά καταστήματα των ΕΛΤΑ. Σε αυτές εισήγαγε παράνομα τις ουσίες δηλώνοντας ότι περιείχαν βότανα, έγγραφα και αναμνηστικά.

Η περίπτωση του Σ. δεν είναι η μόνη που δείχνει ότι η Ελλάδα αποτελεί χώρα διακίνησης αναβολικών. Πριν από το 2008 ο Καναδός συγγραφέας Γκεγκ Ντέιβιντσον έγινε πειραματόζωο για τις ανάγκες βιβλίου του. Αγόρασε μέσω διαδικτύου και έκανε χρήση αναβολικών. Κάποια από τα σκευάσματα που έλαβε έφτασαν στο σπίτι του από την Ελλάδα. «Τα είχα παραγγείλει από μια αμερικάνικη ιστοσελίδα που δεν είναι προσβάσιμη στον καθένα. Πρέπει να πληρώσεις συνδρομή, να γίνεις μέλος και έτσι έχεις πρόσβαση», μου έγραψε σε e-mail.

Ο Θάνος έχει κρατηθεί μακριά από τις σκληρές ουσίες που πήρε ο Ντέιβιντσον και από αυτές που διακινούσε ο Σ. Μία φορά όμως έδωσε μεθαμφεταμίνες σε έναν γνωστό του. Τις βρήκε όπως μου λέει από κάποιον παλιό αθλητή του στίβου. «Είναι πολύ ισχυρό. Σε κάνει ταύρο. Μπορεί να μην κοιμηθείς και δύο μέρες. Δεν χρειαζόταν και πολύ ψάξιμο για να το βρω», λέει. «Ήταν 12 ευρώ η δόση, δύο χάπια. Αυτά έδωσα, χύμα. Δεν ξέρω την προέλευσή τους. Τα έδωσα σε έναν τύπο γυμναστηρίου που τρέχει και σε αγώνες δρόμου. Δεν του άρεσε γιατί στην αρχή του έδωσαν δύναμη και μετά τον κρέμασαν πολύ άσχημα», προσθέτει.

Τον ρωτάω γιατί το κάνει. Γιατί προμηθεύει γνωστούς του με ουσίες ενώ σκοπός του όπως λέει δεν είναι το κέρδος και γνωρίζει ο ίδιος τις παρενέργειες. «Τους προϊδεάζω ότι αυτό που κάνουν δεν είναι σωστό. Δεν είμαι έμπορος ναρκωτικών, δεν τους τα προωθώ. Μόνο άμα μου ζητήσει κάποιος επίμονα το κάνω», λέει. Μετάνιωσε όπως υποστηρίζει για τις μεθαμφεταμίνες. «Είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο. Με την κλενβουτερόλη και τις εφεδρίνες δύσκολα θα τεζάρει κάποιος εκτός κι αν πάρει όλο το κουτάκι. Άλλο οι μακροχρόνιες επιπτώσεις και άλλο να σου μείνει κάποιος στον τόπο». 

Όποιος έχει πόδια (και τρέχει) έχει και μυαλό

Γράφτηκε από τον/την Super User. Posted in Uncategorised

Η πρώτη εμφάνιση του ανθρώπινου είδους ήταν πριν από περίπου 3 εκατομμύρια χρόνια όταν οι πρόγονοι μας Homo erectus κατέβηκαν από τα δέντρα και άρχισαν να κυνηγούν την τροφή τους στις πεδιάδες. Μέχρι τότε οι αυστραλοπίθηκοι ζούσαν περισσότερο στα δέντρα παρά στο έδαφος. Μέχρι πριν από κάποια χρόνια η κρατούσα επιστημονική άποψη ήταν ότι το βάδισμα διαφοροποίησε τελικά και δια μέσου της εξέλιξης τον άνθρωπο από τον πίθηκο. Η τελευταία θεωρία όμως ανατρέπει αυτήν την άποψη με τον πιο δραματικό τρόπο:

Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον άνθρωπο και τον πίθηκο δεν ήταν το βάδισμα αλλά το τρέξιμο. Το τρέξιμο ήταν αυτό που διαμόρφωσε την ανθρώπινη φύση μας και μας διαφοροποίησε από τους πιθηκοειδείς προγόνους μας. Μια ματιά σε ένα ζωολογικό κήπο με πιθήκους είναι αρκετή. Οι πίθηκοι βαδίζουν άριστα, αλλά όταν χρειαστεί να τρέξουν «πέφτουν» στα τέσσερα Η βάδιση είναι χρήσιμη και στην ζωή στα δέντρα μια και απελευθερώνει τα χέρια για άλλες χρήσεις εκτός από το κράτημα των κλαδιών. Αλλά η βάδιση δεν αρκετή από μόνη της ώστε να φέρει τόσο ριζικές αλλαγές στην σωματική κατασκευή.

Το τρέξιμο όμως είναι μια πολύ πιο περίπλοκη υπόθεση που χρειάζεται μια σειρά από αλλαγές που επηρεάζουν όλο τον σκελετό και το μυϊκό σύστημα. Το πηγούνι μικραίνει, οι ώμοι φαρδαίνουν, το στήθος στενεύει, η μέση μακραίνει και λεπταίνει, τα χέρια κονταίνουν, οι σύνδεσμοι στον γοφό, γόνατο και αστράγαλο μεγαλώνουν, ο αχίλλειος τένοντας μακραίνει, η καμάρα του ποδιού μεγαλώνει, τα δάκτυλα των ποδιών κονταίνουν. Πραγματική μεταμόρφωση από την κορφή ως τα νύχια, κυριολεκτικά!

Τι ήταν όμως αυτό που έκανε το τρέξιμο τόσο απαραίτητο εφόδιο στην εξελικτική πορεία του ανθρώπινου είδους; Ας ξαναγυρίσουμε σε μία σύγχρονη εικόνα: Οι κορυφαίοι Αφρικανοί δρομείς που τρέχουν ομαδικά με το μοναδικό τους στυλ, ίσως μπορούν να μας υπενθυμίζουν πως περίπου ήταν η αρχέγονη ομάδα των κυνηγών στην σαβάνα που αγωνίζεται όχι για την πρώτη θέση αλλά για την επιβίωση.

Πριν οι μακρινοί μας πρόγονοι κατασκευάσουν εργαλεία για το κυνήγι ο μόνος τρόπος να μπορέσουν να τραφούν με κρέας ήταν να προλάβουν να φτάσουν πριν τους άλλους νεκροφάγους στο σημείο που βρισκόταν η λεία. Φανταστείτε μια πεδιάδα της Αφρικής και στον ορίζοντα πουλιά να κάνουν κύκλους πάνω από το νεκρό ή ετοιμοθάνατο ζώο. Ο πρώτος που θα καταφέρει να φτάσει στο σημείο έχει και τις περισσότερες πιθανότητες να καταφέρει να τραφεί με τις υπέρ-πολύτιμες πρωτεΐνες. Οι πρόγονοι μας που κατάφερναν να τρέξουν γρήγορα προς την τροφή είχαν το συγκριτικό πλεονέκτημα στην διαδικασία της εξέλιξης του είδους μας.

Με την επιπλέον ποσότητα της πρωτεΐνης στην διατροφή τους κατάφεραν να αναπτύξουν το μέγεθος του εγκεφάλου τους, του πιο ενεργοβόρου οργάνου του ανθρώπινου οργανισμού. Η εξέλιξη αυτή έφερε και την υψηλότερη ευφυΐα που αποτέλεσε την βάση για την ανάπτυξη του ανθρώπινου πολιτισμού. Τελικά λοιπόν η λαϊκή παροιμία ότι όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια αντιστρέφεται : Όποιος έχει πόδια (και τρέχει) αποκτά και μυαλό!

Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός στον Εθνικό κήπο υπήρχε ένας ζωολογικός κήπος και. ανάμεσα στα διάφορα άλλα ζώα υπήρχε και ένα κλουβί με δύο αετούς. Δεν νομίζω να υπήρχαν στον κόσμο πιο δυστυχισμένα πλάσματα από αυτά τα υπέροχα πτηνά που γεννήθηκαν για να πετάνε στα σύννεφα και βρέθηκαν να είναι κλεισμένα μέσα από τα συρματοπλέγματα σαν κοτόπουλα στο κοτέτσι. Ε λοιπόν, κάθε φορά που βλέπω τους συμπολίτες μας κλεισμένους μέσα στα αυτοκινητοκουτά τους αυτή την εικόνα θυμάμαι. Τι κρίμα για πλάσματα που εξελίχθηκαν έτσι ώστε να επιβιώνουν διατρέχοντας την φύση, να είναι φυλακισμένα στην ακινησία τους. Και το ακόμα χειρότερο είναι ότι γεννήθηκαν και μεγάλωσαν μέσα στο χρυσό τους κλουβί και δεν κατάφεραν ποτέ να γνωρίσουν την αληθινή τους φύση. Κοιτάζουν μόνο με απορία και ίσως και κάποιο ενδόμυχο φθόνο, όπως ο πιγκουΐνος που βλέπει τα άλλα πουλιά να πετάνε ενώ εκείνος άφησε τα φτερά του να ατροφήσουν.

Το παραπάνω παράδειγμα είναι βέβαια άστοχο, μια και οι πιγκουΐνοι σταμάτησαν μεν να πετάνε αλλά έγιναν εκπληκτικοί κολυμβητές προσαρμοζόμενοι με τον τελειότερο τρόπο στο φυσικό τους περιβάλλον σε αντίθεση με τους ανθρώπους που καταστρέφουν και το περιβάλλον και τους ίδιους τους εαυτούς τους ανατρέποντας εδώ και περίπου διακόσια χρόνια την φυσική εξέλιξη εκατομμυρίων χρόνων .

Αφορμή για το παραπάνω κείμενο ήταν η μελέτη του καθηγητή ανθρωπολογίας (και δρομέα) Daniel Lieberman και του καθηγητή βιολογίας Dennis Bramble που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature το Νοέμβριο του 2004.

Το Γαλακτικό Οξύ δεν είναι εχθρός αλλά καύσιμο

Γράφτηκε από τον/την Super User. Posted in Uncategorised

Οποίος γυμνάζεται σήμερα έχει ακούσει για το Γαλακτικό Οξύ και τις επιδράσεις του στους μύες και τον οργανισμό. Παράγεται μέσα στους μυς και τους κάνει να καίνε. Αυτή η διαδικασία είναι που φέρνει κόπωση και συχνά προκαλεί την παραίτηση από την προσπάθεια. Οι προπονητές συχνά συμβουλεύουν τους αθλητές να προπονούνται κάτω από το «Γαλακτικό κατώφλι», το οποίο είναι το σημείο έντασης της άσκησης όπου αρχίζει η παραγωγή και συσσώρευση Γαλακτικού οξέως στους μυς. Πολλοί αθλητές επίσης κάνουν και εργομετρικές εξετάσεις για να βρουν το ακριβές σημείο του προσωπικού τους Γαλακτικού κατωφλίου»,

Όλα τα παραπάνω έχουν αρχίσει να αμφισβητούνται έντονα τα τελευταία χρόνια και μάλιστα πολλοί επιστήμονες έχουν αρχίσει να καταλήγουν πως είναι εντελώς λάθος. Οι νέες θεωρίες λένε πως το Γαλακτικό Οξύ είναι καύσιμο και όχι απόβλητο. Οι μυς το παράγουν ηθελημένα γα να το χρησιμοποιήσουν σαν καύσιμο. Ο λόγος που οι καλά προπονημένοι αθλητές μπορούν να αθλούνται τόσο έντονα και τόσο πολύ είναι επειδή οι μυς τους έχουν προσαρμοστεί να απορροφούν και να χρησιμοποιούν ποιο αποδοτικά το Γαλακτικό Οξύ.

Η θεωρία για το «κακό» Γαλακτικό Οξύ κρατάει εδώ και πάνω από 100 χρόνια κυρίως γιατί φαινόταν να έχει λογική, όμως από πουθενά δεν αποδεικνυόταν ότι πρόκειται για απόβλητο. Τώρα πια θεωρείται σαν κλασικό λάθος στην ιστορία της επιστήμης. Το καθοριστικό πείραμα για αυτή τη θεωρία είχε κάνει στις αρχές του 20ου αιώνα ο ΝομπελίσταςOtto Meyerhof που είχε κόψει στη μέση ένα βάτραχο και είχε βάλει το μισό του σώμα με τα πόδια μέσα σε μια κανάτα με νερό. Φυσικά δεν υπήρχε κυκλοφορία αίματος και οι μυς δεν οξυγονόντουσαν. Ο Myerhoff έδωσε ηλεκτρικά ερεθίσματα στους μυς των ποδιών του βατράχου για να τους ενεργοποιήσει και πραγματικά τα κατάφερε και οι μυς άρχισαν να συσπώνται. Μετά από λίγο όμως σταμάτησαν. Τότε εξέτασε τους μυς και βρήκε πως είχαν γεμίσει με Γαλακτικό Οξύ. Έτσι κατέληξε στο συμπέρασμα πως η απουσία οξυγόνου προκαλεί την έκκριση γαλακτικού οξέως και αυτό οδηγεί στον μυϊκό κάματο. Έτσι στους αθλητές συνιστούνταν να προπονούνται κυρίως αερόβια γιατί με την αναερόβια προπόνηση , η συσσώρευση γαλακτικού οξέως στους μυς θα τους προκαλούσε κόπωση και θα τους ανάγκαζε να σταματήσουν.

Ο άνθρωπος που επιχείρησε να ανατρέψει αυτή τη θεωρία ήταν ο Dr. George A. Brooks. Επειδή υπήρξε και αυτός αθλητής ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την υπόθεση του Γαλακτικού Οξέως. Καθοριστικής σημασίας πείραμα ήταν όταν έδωσε σε ποντίκια ραδιοενεργό Γαλακτικό Οξύ και είδε πως το έκαιγαν πιο γρήγορα από οτιδήποτε άλλο. Θα έπρεπε να υπάρχει λόγος για την ύπαρξη γαλακτικού οξέως στους μυς, θα έπρεπε να είναι καύσιμο. Η εργασία του δημοσιεύτηκε στο τέλος της δεκαετίας του 70 όμως δεν βρήκε ανταπόκριση και φυσικά αμφισβητήθηκε έντονα από το κατεστημένο της εποχής. Παρά τις δυσκολίες που προέκυψαν αυτός συνέχιζε τα πειράματα και τι μελέτες του και συνέχεια επιβεβαίωνε τη θεωρία του.

Τώρα πια και άλλοι επιστήμονες και ερευνητές έχουν αρχίσει να επιβεβαιώνουν αυτό που αυτός χρόνια πριν είχε βρει. Ένας από αυτούς είναι και ο L. Bruce Gladden. Έτσι η προσέγγιση των φυσιολόγων πάνω στο θέμα έχει αρχίσει να αλλάζει. Όσο για την ιδέα πως το Γαλακτικό Οξύ προκαλεί την κούραση ο Dr.Gladden λέει πως ποτέ δεν έβγαζε νόημα. Το Γαλακτικό Οξύ έχει φύγει από τους μυς μετά από μία ώρα από το τέλος της άσκησης αλλά η κούραση μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και 1-3 ημέρες μετά. Ο ακριβής χρόνος ποικίλει και οι ακριβείς μηχανισμοί για αυτή τη διαδικασία δεν έχουν εντοπιστεί.

Αυτό που προκύπτει πάντως είναι πως τα μυϊκά κύτταρα μετατρέπουν τη γλυκόζη ή το γλυκογόνο σε Γαλακτικό Οξύ το οποίο χρησιμοποιείται σαν καύσιμο από τα μιτοχόνδρια τα οποία είναι και τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας του κυττάρου. Τα μιτοχόνδρια έχουν επίσης και μια ειδική πρωτεΐνη για τη μεταφορά των ουσιών σε αυτά. Η επίδραση της έντονη προπόνηση είναι πως μπορεί ακόμα και να διπλασιάσει τη μάζα των μιτοχονδρίων. Παρόλο που οι προπονητές πίστευαν στη θεωρία του γαλακτικού κατωφλίου τελικά προπονούσαν τους αθλητές τους πολύ πιο ψηλά από αυτό για να τους κάνουν ανθεκτικότερους στο φαινόμενο της κόπωσης. Στην πραγματικότητα όμως ουσιαστικά προκαλούσαν της αύξηση της μάζας των μιτοχονδρίων και την βελτίωση τους σαν παραγωγείς ενέργειας. Ίσως απλώς οι προπονητές να είχαν καταλάβει καλύτερα κάτι που οι επιστήμονες δεν μπορούσαν! Με την επιμονή στη γαλακτική προπόνηση τα μιτοχόνδρια αναπτύσσονται και αποκτούν την ικανότητας να καίνε περισσότερο Γαλακτικό Οξύ. Όσο για το φορμάρισμα πριν από ένα σημαντικό αγώνα που συχνά γίνεται με πολύ μικρές σε διάρκεια αλλά υψηλές εντάσεις αυτό είναι ακόμα πιο ευεργετικό αφού αυτή η επιπλέον επιβάρυνση αυξάνει τη μάζα των μιτοχονδρίων ακόμα περισσότερο.

Όσο για τους περισσότερους επιστήμονες? Αυτοί έχουν μείνει στις θεωρίες του 1920. Μήπως όμως τελικά δεν χρειαζόμαστε περισσότερο οξυγόνο στην αναερόβια προπόνηση και απλώς πρέπει να μάθουμε στον οργανισμό μας να χρησιμοποιεί σαν καύσιμο το Γαλακτικό Οξύ?

Σύλλογος Δρομέων Οδοιπόρων Εορδαίας

  • Διεύθυνση: Μανουηλαντων 1
  • Τ.Κ: 50200 - Πτολεμαϊδα
  • Τηλ: 2463100344
  • Fax: 2463100344
  • Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
  • Τα γραφεία του Συλλόγου είναι ανοικτά κάθε Τρίτη από τις 19:00 - 21:00

Χορηγός Επικοινωνίας